De Club van Maarssen

Daarover spraken zij: waar liggen de kansen en beperkingen van multifunctionele waterkeringen? De kansen: zicht vanuit de stadscentra op waardevermeerderende functies in plaats van waterkerende constructies of hoge dijken. De beperkingen: oude regelgeving, achterhaalde associaties met betrekking tot veiligheid.

Het denken moet veranderen. Dat gaat momenteel langzaam. Er is in binnenstedelijk gebied te weinig ruimte voor dijkverbreding. Bovendien lopen de kosten exponentieel op en verliezen veel stadscentra contact met het water. Door die noodzaak, de druk, zal het Waterschap multifunctioneel denken en doen moeten toelaten en moeten samenwerken met andere partijen (bouwers, ontwikkelaars, overheidsinfrabouwers, enz.). Dat kan alleen als iedere partij vanaf het begin bereid is concessies te doen of flexibeler te zijn, terwijl de veiligheid het belangrijkst blijft.

Welk idee is aan deze tafel ontstaan?
Er is een mediator nodig met macht en beslissingsbevoegdheid. Een onpartijdige, niet van het Waterschap maar de Deltaregisseur of een organisatie die dat lokaal doet. Wij zien een verzameling van organisaties voor ons waarin iedere partij wordt vertegenwoordigd (Rijkswaterstaat, Waterschappen, Rijksoverheid, kennisinstellingen, aannemerij, architectenbureaus , enz. en natuurlijk de gemeenten), die de beslissingstrajecten zal begeleiden. Bovendien zal die partij
onderbouwde kennis moeten aanleveren om het traditionele denken te doorbreken en nieuwe handvatten aan te bieden.

Het Rijk schrijft nu het veiligheidsdoel en de middelen (normen, keuren,
berekenmethodes) voor. Indien er lokaal behoefte is aan multifunctioneel waterkeren (innovatie), en geen ruimte overblijft voor traditionele (verouderde) keringsmethoden, dan zal er iets moeten worden aangepast, omdat het proces wordt gestopt door de invloed van het Rijk. Wij zien een lokale verantwoordelijkheid van Waterschappen (veiligheid altijd het belangrijkste doel) voor ons, opgesteld door het Rijk. De middelen
(rekenmethoden, normen, keuren) moeten meer worden vrijgegeven, als ultieme procesverandering om vrijheid te creëren voor dergelijke stadsuitbreidingen. Als het doel blijft zal een Waterschap zelf creatiever en ondernemender worden om het doel te behalen. Kostendrukking en innovatie-implementatie zullen dan volgen. Uiteraard moet de overheid, ondersteund door de kennisinstellingen, in dat geval constant mogelijkheden aanbieden als rode draad in de procedures.

Misschien hebben ze aan deze tafel ook nog een hapje gegeten. Meer weten? Stuur dan een e-mail aan de organisatie van de Innovatie-estafette. Wij brengen jullie graag bij elkaar!