Over twintig jaar herkennen we de Randstad niet meer terug. De serie afzonderlijke stedelijke regio's van nu zal tegen die tijd verder zijn samengeklonterd tot misschien wel één samenhangend stedelijk veld (zoals dat dan heet). Wat betekent dit voor de mobiliteit, zeker als we het bekijken in het kader van spoorboekloos reizen vanaf 2028? De Vereniging Deltametropool ging te rade bij Next Generation Infrastructures en het Centre for Serious Gaming in Delft. De rest wordt geschiedenis.
Judith Schueler is managing director van Next Generation Infrastructures, een internationaal onderzoeksverband van kennisinstellingen, marktpartijen en overheidsorganisaties: ‘De simulatie SprintStad is één van de projecten die we afgelopen zomer hebben gefinancierd. SprintStad is bedoeld om inzicht te geven in de complexe samenhang tussen de vorm en het gebruik van het netwerk voor het openbaar vervoer en de verdere ruimtelijke ontwikkeling van de Randstad.' Het spel is dan ook ontwikkeld voor overheidsprofessionals en stakeholders. Dat klinkt ingewikkeld en dat is het ook, maar in essentie gaat het om een serious game die de effecten van lokale besluiten zichtbaar maakt in hun regionale samenhang en op de lange termijn. Schueler: ‘Wat we zien is dat er op gemeentelijk niveau in dit opzicht heel weinig wordt samengewerkt. De gemeenten regelen het allemaal zelf wel.' Dat kan volgens Schueler echt anders.
‘Deze game is een middel om mensen iets te laten doorvoelen. In de eerste ronde zijn de spelers ieder een gemeente. Je ziet dat ze op dat moment voor zichzelf gaan. Maar gedurende het spel blijkt deze strategie tot problemen te leiden. Ineens verandert de dynamiek in het spel en gaan de gemeenten overleggen. Je ziet de communicatie ontstaan. Door het spel gaan ze praten. Het leermoment is dat je door samenwerking gewoon verder komt dan alleen.' SprintStad is onder meer gebruikt om ambtenaren van het ministerie van VenW meer gevoel te geven voor de uitdagingen waar gemeenten voor staan. Wetenschappelijk onderzoek, bijvoorbeeld naar de motivatie van actoren, is ook bij dergelijke simulaties gebaat. Judith Schueler: ‘De Innovatie-estafette 2009 was voor ons echt onze nek uitsteken. We hadden een demo en wilden die verder uitwerken als we voldoende mensen konden prikkelen. Dat heeft hartstikke leuk gewerkt. Voor ons zijn momenten als de Innovatie-estafette geweldig als deadline.' SprintStad, het laatste woord is er nog niet over geschreven.